Ένα άρθρο του Βασίλη Γαλάνη
Μετά την τεράστια επιτυχία της ΑΕΚ στην Προύσα πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί, το μόνο σίγουρο είναι πως ο γερο-Σάκοτα παραμένει αλεπού.
Η πορεία της ΑΕΚ την φετινή σεζόν είναι μονίμως ανοδική, μια ομάδα που όταν χτίστηκε έπεσε θύμα τεραστίας κριτικής και γκρίνιας. Τότε όσοι ήμασταν “μπασκετικοί” συνιστούσαμε ψυχραιμία ενώ ορισμένοι πιστεύαν πως το ρόστερ φέτος είναι πιο δυνατό από πέρσι. Ξέραμε πως ο Ντράγκαν Σάκοτα έκανε μεθοδικά και πλήρως στοχευμένα τις κινήσεις του για να έρθει το αποτέλεσμα που όλοι οι ΑΕΚτζήδες σήμερα απολαμβάνουν.
Μέσα στην σεζόν υπήρξαν αναμφίβολα τεραστία προβλήματα, υπήρχαν αγώνες που η ομάδα κατέβαινε να παίξει με 7 παίκτες όμως πάντα βρισκόταν η λύση. Ο κόουτς είδε τον καλύτερο του παίκτη να παίρνει μεταγραφή στην Φενέρ, όμως δεν παραπονέθηκε πότε. Είδε δύο μεταγραφές του να τραυματίζονται από την πρώτη προπόνηση, όμως έβαλε το κεφάλι κάτω και δούλεψε ακόμα σκληρότερα.
Η ΑΕΚ έχει ένα σύνολο παικτών που ο ένας δουλεύει και κουμπώνει στον άλλον και αυτό είναι το κλειδί της επιτυχίας για την Βασίλισσα που για άλλη μια χρονιά έχει ως στόχο το ταβάνι. Έχει δύο παίκτες βαρόμετρα τον Φράνκ Μπάρτλεϊ ( κατά την γνώμη μου πολύ ανώτερος του Χέιλ) που κάνει πράγματα και θαύματα στο παρκέ και τον ΡαϊΚουαν Γκρέι που έχει ωριμάσει αρκετά στο παιχνίδι του. Από πίσω έχει παίκτες που είναι στηρίγματα αυτών των δύο, όπως είναι ο πολύ ανεβασμένος Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, η σταθερά του αρχηγού Δημήτρη Φλιώνη, η δύναμη στην άμυνα του Γκρεγκ Μπράουν και ο ανεβασμένος Νάναλι των τελευταίων αγώνων. Μια ομάδα που βγάζει ψυχή και πάθος για 40 λεπτά. Μια ομάδα που αρνείται να χασεί.
Σε όλο αυτό που έχει χτίσει ο τεράστιος Σάλε παραμένει ταπεινός και όλη αυτή η νοοτροπία του περνάει και στην ομάδα χωρίς μεγάλα λόγια, χωρίς γιορτές μετά από μεγάλες νίκες καθώς πάντα υπάρχει ο επόμενος αγώνας. Ένας προπονητής που το χρωστάει πολλά η ΑΕΚ αλλά και ολόκληρο το μπάσκετ.
Το μόνο πράγμα που μένει είναι επιτέλους να δούμε κόσμο στο γήπεδο, διότι είναι μείζονος σημασίας για το μέλλον της Βασίλισσας και αν δεν το καταλαβαίνουμε, ας το γεμίζουμε έστω για τον Σάκοτα γιατί του αξίζει!
